Biliyorsunuz, 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü…
Yılda bir gün de olsa, kalemini mesleğine adamış gazeteciler hatırlanır, anılır, onure edilir. Türkiye’nin dört bir yanında bu yıl da gelenek bozulmadı. Doğudan batıya, kuzeyden güneye pek çok şehirde gazeteciler için programlar düzenlendi, buluşmalar yapıldı, emeklerine bir nebze de olsa saygı gösterildi.
Ama iş Gaziantep’e gelince tablo biraz farklıydı… Açık söylemek gerekirse, Gaziantep’te 10 Ocak bu yıl sessiz sedasız geçti. Ne bir organizasyon vardı, ne bir buluşma, ne de gazetecileri bir araya getiren ortak bir program… Yılda sadece bir gün hatırlanmayı bekleyen basın emekçileri, bu yıl o beklentinin karşılığını ne yazık ki alamadı.
Bu noktada bir parantez açmak gerekir. Gaziantep Büyükşehir Belediye Başkanı Fatma Şahin, her zaman olduğu gibi bu özel günü de es geçmedi. Çam sakızı çoban armağanı da olsa, çalışan gazetecileri unutmadı, bir jestte bulundu. Basına verdiği değeri bugüne kadar defalarca ortaya koymuş bir isim olarak bu yaklaşımı elbette kıymetlidir. Kendisine teşekkür etmek gerekiyor.
Ancak mesele sadece bir hediye meselesi değil. Mesele; gazetecilerin bir araya gelmesi, meslek onurunun hatırlanması, yaşanan sorunların konuşulması, dayanışmanın güçlendirilmesi meselesidir.
Gaziantep gibi basını güçlü, kalemi etkili, sözü olan bir şehirde 10 Ocak’ın bu kadar sönük geçmesi ister istemez insanın aklına sorular getiriyor. Neden böyle oldu? Kimler bu günü görmezden geldi? Gazeteciler neden bunu bu hale getirdi? Gazeteciler neden yalnız bırakıldı?
Belki yoğun gündemler, belki ihmaller, belki de başka sebepler… Ama sebep ne olursa olsun, ortaya çıkan tablo Gaziantep’e yakışmadı.
Gazetecilik; alkışla değil ama vefayla ayakta duran bir meslektir. Yılda bir gün hatırlanmak bir lütuf değil, emeğin karşılığıdır.